Geplaatst op Geef een reactie

Hazeltjes patronentour II: de Oilily-revival



Patroon twee van de grote Hazeltjes zomerse patronen toernee was van Farbenmix. Een Duits patronenmerk dat mij op de één of andere manier uitnodigt tot bonte, Oilily-achtige kledingstukken. En ik ben niet de enige, want de voorbeelden van patronen zijn vaak reuze vrolijk gekleurd.

Daar ben ik, natuurlijk, dol op. Niet in het minst omdat het me zelf ook doet terugdenken aan mijn eigen bontgekleurde kinderdagen.

(Overigens kun je ze natuurlijk ook in mooie gedekte kleuren maken hè, die patronen. Maar bij mij schreeuwen ze KLEUR KLEUR KLEUR!).

Het patroon dat ik toegestuurd kreeg, heet Drunten und drüber (eronder en erover) en kende ik nog niet. Het is een shirt met lange mouwen met een trui erover. Zo gemaakt dat je nog wat van het shirt ziet als je de trui draagt. Handig voor twijfelachtige ochtenden op de fiets, en lekker comfortabel in de winter.

De trui heeft een capuchon, een rondlopende zoom aan de voorzijde, en je kunt er een zak en/of een applicatie op maken. Er zit een patroondeel bij voor een zonnetje met zonnestralen. Het shirt heeft een roezel aan de onderkant.

De patronen zijn in het Duits, met uitstekende fototutorials op de website. Fluitje van een cent. De Drunten und drüber was dan ook snel gemaakt.

Ik koos voor mijn lievelingsbloemetjes van Znok (helaas inmiddels op, maar er komt vast wel een keer een reprint), met voor de trui rode en roze french terry van Fabrilogy. En het werd precies het soort bonte kleurenpracht dat ik zo goed bij Farbenmix vind passen!

Ook maken? Je vindt het patroon hier op de site van Hazeltjes.

Geplaatst op Geef een reactie

De grote Hazeltjes-patronen-test-tour 2020

Tijd voor weer een zomerse challenge. Alyson van Hazeltjes deed een oproep wie deze zomer mee wilden doen aan een patronen test tour.

De afspraak: je mag een pakketje patronen lenen van Hazeltjes (tegen een kleine borg). Je maakt de patronen en deelt je ervaringen. Als je klaar bent, stuur je de patronen terug naar Hazeltjes of naar de volgende deelnemer.

Daar voelde ik wel voor, dus gaf me op en werd ingeloot. Ik kreeg een anorak, een meisjesset met broek en tuniek en nog een leuke trui in lagen, ook voor een meisje.

De anorak, patroon Onion 20050, stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Hij was nog niet in mijn mandje gevallen tijdens het shoppen, dus dit was mijn kans. En mijn middelste was wel toe aan een nieuwe jas/trui.

Het patroon loopt van maat 104 tot 140 en is bedoeld voor geweven stoffen (niet rekbaar). Ik liet zoonlief kiezen, en die viel als een blok voor de Paapii cheetahs. Omdat ik die een beetje donker vond, combineerde ik hem met deze caramelkleurige sweat.

Op basis van de maten op het patroon maakte ik voor Philip breedtemaat 110 en lengte 122. Als je een patroon in rekbare stof maakt (zoals ik hier) dat oorspronkelijk voor geweven stof is, kun je altijd beter een wat kleinere maat maken. Ik koos 110 omdat die dan toch nog wat ruim zou vallen (het moet immers over zijn kleding kunnen), en 122 omdat dat nu zijn lengte is en hij dan hopelijk nog iets te lang zou zijn.

Een dingetje is wel dat de werkbeschrijving van de patronen in het Deens is. Nou heb ik al vaker Onion patronen gemaakt en meestal is dat niet zo erg. Google translate helpt. En ervaring met naaien ook.

Nou viel dat me bij dit patroon niet meteen mee. Ik had netjes alle patroondelen geknipt, met naadtoeslag. Maar de volgorde waarin ik de anorak in elkaar moest zetten, was me niet meteen duidelijk. Google translate bazelde wat over doppen en nietjes. Ik snapte er niets van.

Maar goed, toch maar alles door Google translate gegooid en aan de slag. Als ik het eenmaal voor me zie, dan begrijp ik de vertaling ook wel. Die nietjes bijvoorbeeld, dat betekende dat ik iets vast moest spelden.

Wat ik niet helemaal in de smiezen had, was dat ik een deelbare rits nodig had. Ik had blij geconstateerd dat ik twee korte ritsen in mijn voorraad had (werkelijk geen idee hoe ik daar aan kwam). Maar dat waren broekritsen en die kun je niet aan het einde losmaken. En dan kun je het beleg van de capuchon niet goed vastzetten. Het is maar dat je het weet. Uiteindelijk moest ik er dus toch een bestellen.

Al met al was het een leuk patroon om te maken. Het was een beetje slow-sewing. Niet alleen vanwege dat Deens, maar ook omdat mijn locker al weken in reparatie is en het op de naaimachine toch net iets langzamer gaat. Maar ik was er ook erg mee bezig dat ik het netjes wilde doen, een mooie reclame voor dit patroon.

Ik ben dan ook bijna overal heel tevreden over. Mijn enige commentaarpunt is dat de zak op het voorpand iets openstaat, of hij past net niet netjes onder de klep. Daar ga ik bij het volgende exemplaar even op letten. Want een volgende exemplaar komt er zeker!
Hij is er ook in volwassen maten, ontdekte ik. Eentje voor mij en eentje voor de oudste!

Geplaatst op Geef een reactie

Oh dear, de kinderen mogen de stof kiezen!

Oh dear, de kinderen mogen de stof kiezen!

Patronen testen, swappen, challenges: ik doe er graag aan mee. Het geeft je een mooie kans om skills te testen, en vaak ook om iets te maken wat je anders niet zo snel gemaakt zou hebben. Vandaar dat ik graag meedeed aan de challenge van Stoffenfeest en Mamarieke.

Spannend was het zeker: je mocht weliswaar iets naaien voor eigen gebruik, maar je werd door het lot aan iemand gekoppeld die voorwaarden zou opstellen. Criteria waaraan je werk moest voldoen.

Toen ik mijn criteria zag, moest ik hardop lachen. Het was leuk bedacht, uitdagend, en toch ook wel haalbaar. En ik kon me er allerlei hilarische resultaten bij voorstellen.

  1. maak iets voor je man
  2. laat de kinderen de stof uitkiezen
  3. gebruik een nieuwe techniek

Ik had laatst al aan mijn man voorgesteld om eens iets voor hem te maken, en zelfs al een patroon gekocht. Manlief is lang en smal, en ik kocht de schmaler hoodie van Ki-Ba-Doo. Ik had een pinterest bord met één plaatje als inspiratie, van een hoodie met een mouw en capuchon in een andere stof dan de rest van de trui. Dus eigenlijk waren de voorbereidingen al begonnen voordat ik de challenge startte.

Maar ja, die stof. Ons drietal houdt van bonte kleuren, vrolijke prints, en de jongens (7 en 5) houden erg van prints met auto’s, treinen of wilde dieren. De jongste (3) houdt van roze, en bloemen, en van “dat wat de jonnes hebben”. Mijn stoffenkast ligt vol met Znok, Lillestoff, Vintage in my heart, Paapii… allemaal prints en felle kleuren.

Manlief draagt over het algemeen lichtblauw. Soms met een ruitje of een streepje, maar lichtblauw. Truien in blauw, camel, bruin… Polo’s ook wel in wat fellere kleuren. Prints draagt hij nooit. Ik had visioenen van een ongelukkig kijkende man in een paarse hoodie met een mouw in stof met treinen, of draken, of bloemen.

Nou, dat viel mee. Ik legde de kinders uit dat ze stof mochten kiezen voor een hoodie voor papa. En zij snapten heus wel dat papa die stof met treinen niet net zo cool vond als zij. Zij maakten een longlist, die ik bewaarde op een pinterestbord. Dat liet ik aan manlief zien, en ik gaf hem een veto. Twee stoffen verdwenen van het bord. En daarna koos ik samen met de kinderen twee stoffen. Een vrij neutrale blauwe sweat (tegen mijn principes in niet biologisch, maar ik was toch een beetje nerveus over de kansen dat manlief de trui actief ging dragen en koos dus voor een zacht prijsje), en een vrolijk gekleurde summersweat van Tidoeblomma (die was wel GOTS-gecertificeerd) waar ik al tijden stiekem een oogje op had (en die de jongens voor zichzelf niet bliefden).

Oh ja, en ik kocht zo’n coole glitterveter van See you at Six, maar die kon de goedkeuring van manlief toch niet wegdragen.

Nu dan nog criterium drie. Bij het opmeten van manlief, van een andere goed zittende trui en het patroon, bleek dat enige aanpassing gewenst was. En hoewel ik al wel eens patronen voor de kinderen heb aangepast (de oudste heeft dezelfde bouw als papa), had ik dat nog nooit gedaan bij een volwassen patroon. Dus besloot ik dat dat wel aan de eisen voldeed. Qua breedte leek de XL van dit smal vallende patroon wel geschikt (een hoodie moet ook weer geen dwangbuis worden), maar hij leek wel te kort. Ik maakte de trui 4 cm langer. De mouwen veranderde ik niet, omdat die even lang waren als bij de favo trui. Manlief is (voorstelbaar) heel kritisch op te korte mouwen en pijpen, dus als deze bevallen, dan moeten ze zo zijn.

Enfin. In elkaar zetten was niet zo moeilijk – ik heb al heul erg veul hoodies genaaid, en hoewel deze gigantisch was vergeleken met maat 110, is een hoodie een hoodie en het principe hetzelfde. En ik kon die lastige nestels skippen omdat het koord was afgekeurd.

Toen de trui klaar was, trok manlief hem aan. En eigenlijk heeft hij hem sindsdien, in zijn vrije tijd, aldoor aan. En hij heeft hem zelfs (ok, op casual Friday en naar een casual afspraak) aangetrokken naar zijn werk.

Woeha!

Dank aan Guus en Marieke voor de challenge, en aan Madelon voor de criteria, het was echt geweldig leuk om mee te doen.